Ekkert er eins og það var og hefur aldrei verið

Tveir vasar og annar úr gleri

2012-02-28T13:12:00.008Z

Hér er mættur enn einn kaldastríðskallinn, VEB Haldensleben (framleiddur í Austur Þýskalandi). Hann spilar græna etýðu með tilbrigðum við ljós.

Og halló, hér gefur að líta glervasa sem mér þykir æ meira varið í. Keypti hann fyrir margt löngu hjá Búkollu uppi á Akranesi. Elskulegur partnerinn gefur mér stundum túlípana og vasinn ósamhverfi fer þeim vel. Jarðnesk fegurð er ekkert endilega verri en himnesk.

Auk þess minni ég á Flóamarkað á Eiðistorgi þann 3.mars nk., þar verða Dísa og Beta með horn, hala og klaufir, spúa eldi og gleypa sverð. Missið ekki af því.

Appelsínuleir og gler

2012-02-18T15:42:00.008Z

Já, þessi vasi er risastór (35 sm hár) og appelsínugulur. Hann á ættir að rekja til vestur þýska framleiðandans Steuler. Ég borgaði heilan 5 þúsundkall fyrir vasann, enda er vasablætið alveg að fara úr böndunum. Brátt verð ég á götunni fyrir sakir hömluleysis í leirkaupum.

Appelsínuyndið kaldastríðs keypti ég í Húsi fiðrildanna, gramsilegri búð í heimahúsi á Hörpugötu. Margt fínt að sjá, þótt eigi jafnist á við Flóamarkað Dísu og Betu (það gerir vitaskuld engin verzlun).

Í dag þrammaði ég líka í Kolaportið og fann þar Holmegaard kertastjaka, hann er nú eitthvað fyrir augað, ha?

Smali, bóndi, hundur, kind og kertastjaki

2012-02-05T17:16:00.015Z

Í gær fórum við í Kolaportið og rákumst þar á ungan mann sem var að selja leirstyttur og ýmislegt annað dót. Eitthvað við stytturnar greip athygli mína og spurði ég unga manninn hvort hann kynni deili á þeim. Í ljós kom að stytturnar voru málaðar af Magnúsi Þórarinssyni listmálara og var ungi maðurinn einmitt barnabarn Magnúsar.

Magnús heitinn stofnaði og rak Nýja Galleríið á Laugavegi um miðja síðustu öld. Hann bjó á Bergstaðastræti og þar fór eitthvað í taugarnar á honum rýmið, eitthvað sem honum fannst ekki ganga upp. Hann tók sig til einn góðan veðurdag og reif niður vegg og kom þá í ljós herbergiskytra sem hafði alveg verið lokuð af. Þar fundust kassar fullir af leirgripum sem enginn veit hver bjó til. Magnús tók að mála leirmunina, og væntanlega selja í Galleríinu sínu.

Ég gat ekki annað en keypt nokkra gripi eftir að hafa heyrt sögu þeirra. Og þjóðlegri gerast styttur varla, bændur að draga í dilka, taka í nefið, og smaladrengur með hundinn sinn. Ég hefði alveg getað hugsað mér að eignast fleiri, en hamdi mig. Sé samt pínulítið eftir að hafa ekki keypt krókódílinn og landnámshænuna líka.

Mér finnst eitthvað viðkunnanlegt við kertastjakann, þótt hann teljist seint með fínlegri hlutum. En nú langar mig að fá að vita meira um Magnús Þórarinsson, ætli ég leggist ekki í meira grúsk.

Góðar stundir.

Blái Tékkinn

2012-02-01T19:36:00.014Z

Í dag var ég heppin. Tók stuttan skrens í Góða og hitti þennan fagra bláa vasa, rétt eins og við hefðum mælt okkur mót. It was meant to be. Ég þóttist þekkja handbragðið og flýtti mér að fletta upp eftir að heim var komið. Vasinn er tékkneskur frá því snemma á áttunda áratugnum úr Flora línunni hjá Prachen, eftir glerlistamanninn František Koudelka.

Á heimili mínu býr einmitt bróðir bláa vasans, þessi föli með rauðu skellunum. Einu sinni vissi ég ekkert um hann, eins og sjá má hér. Ekki fyrr en Bóhemíabloggarinn fræddi mig um Koudelka. Svona er maður alltaf að læra eitthvað nýtt (um gamalt).

Og þessi blái vasi gleður mig meira en orð fá lýst.

P.S. Munum eftir skransölunum Dísu og Betu sem eru alltaf eitthvað að bralla.

Ravnild skál

2012-01-17T21:09:00.012Z

Þessa skál fann ég í GH og þykir hún falleg. Ég þekkti ekki hvaðan hún var, en það var rifinn miði á botninum, gylltur með einhvers konar kráku og lesa mátti "nild" og "nma". Þetta er eitt af því sem er svo skemmtilegt við munablætið - maður leitar vísbendinga, verður forvitinn og spenntur að vita meira um hlutinn. Eftir nokkra rannsóknarvinnu, með dyggri aðstoð frá munasystur minni Þórdísi, kom í ljós að skálin var framleidd af Ravnild Keramik, leirverkstæði á Fjóni sem starfrækt var á árunum 1949-86. Stofnandi smiðjunnar, Frederik Ravnild (1910-1976), lærði iðn sína hjá Den Kongelige Porcelænsfabrik í Kaupmannahöfn og vann hjá Söholm (á Bornholm) áður en hann stofnaði sína eigin verksmiðju í Óðinsvéum.

Myndirnar gjalda myrkurs við ljós(myndun), en skálin er grængul og svört.

Fimm fræknir

2012-01-10T20:57:00.011Z

Mig langaði svo að líða eins og allt væri með felldu í lífi mínu smástund og ákvað því að brjótast í ófærðinni í nytjamarkað Samhjálpar. Dró betri helminginn með mér á éppanum, við böðluðumst gegnum skafla og hríð. Og komum að læstum dyrum því Samhjálp hafði lokað vegna veðurs. Fuss!

Við ákváðum að gefast ekki upp og rétt náðum inn í Skútuvog hjá ABC fyrir lokun og þar fann ég þessa fimmmenningaklíku. Sjaldan séð krúttlegri eggjabikara, svei mér þá. Þeir eru merktir Embee Products, framleiddir í Bretlandi.

Hjá ABC fann ég líka ýmislegt fleira, t.d. IRA dunk, Erik Kold dollu og risastóran og feitan vestur þýskan vasa.

Ef væri ég trúbador syngi ég Það er gohott að gramsa ...

P.S. Hér er rétt að minna á að hjá Dísu og Betu er aldrei lokað vegna ófærðar.

Skál fyrir mig

2011-11-07T19:54:00.005Z

Um helgina fórum við betri helmingurinn í ferðalag til Akureyrar. Það var gaman. Við gerðum fátt hámenningarlegt, en spókuðum okkur í bænum, fórum á kaffihús og í búðir. Að sjálfsögðu fórum við í Frúna í Hamborg og Fröken Blómfríði, en það hljóta að vera skemmtilegustu búðirnar norðan heiða. Í síðarnefndu búðinni fann ég þessa yndisfögru skál. Litirnir og formið örguðu á mig: Beta Beta!

Skálin appelsínuhressa er vestur þýsk, framleidd af Bay Keramik um miðja síðustu öld. Ég er feikn lukkuleg með hana og hún með mig.

Friður, ást og frjálst hár.

Hlutverk

2011-11-02T16:46:00.019Z

Hlutur án hlutverks er eins og svefn án drauma. En hvað liggur í hlutarins eðli?

Ef eina verkfærið sem maður á er eggjabikar, líta öll vandamál út eins og egg.

Allir hlutir þrá hlutverk.
Perustæði.

Hugheilar þakkir fyrir góðar ábendingar.

Og gettu nú!

2011-11-01T19:51:00.012Z

Einu sinni var kona sem fæddist með þeim ósköpum að hafa dálæti á gömlu dóti. Helst gömlu skrítnu dóti, jafnvel munum sem hún hafði ekki hugmynd um hvað ætti að gera við. Hér má sjá þrjú dæmi, því þessi kona er einmitt hún ég.

Á efstu myndinni má sjá hlut. Hann er úr tré og mætti lýsa sem knerri sem skagar upp úr einhvers konar bakka, eða fæti, með þremur holum. Holurnar eru sirka 2 sm í þvermál og lakkaðar í botninn með glansandi bláu lakki.
Næst sjáum við grip úr keramiki. Ekki er þetta kertastjaki og varla eggjabikar. Hvað þá?
Þriðji hluturinn hefur valdið heilabrotum með skruðningum í höfði. Um er að ræða bakka/fót/disk úr keramiki og tveimur skálum með loki.
Í hvorri skál liggur innri glerskál sem auðvelt er að fjarlægja.

Fyrirbærið er á að giska 12 sm breitt. Séð ofan frá er það eins og froskur. Kannski þetta sé froskur.

Og nú væri ekki ónýtt að fá tilgátur um meinta nytsemi ofangreindra muna, takk fyrir. Sláið í klárinn!

Bikarar

2011-10-24T23:13:00.005Z

Ég játa. Ég er veik fyrir eggjabikurum. Þetta er safnið mitt, eða megnið af því. Þessi í fremri röð fyrir miðju er merktur KRON og þar vann ég einmitt þegar ég var fjórtán-fimmtán ára. Tilviljun? Held ekki.
Ef einhver á eggjabikar sem hann langar ekki að eiga og eggjabikarinn er svalur, óvenjulegur eða óumræðanlega fagur, væri gaman að heyra af því. Kannski getum við býttað, ég á margt eigulegt dót.

Jájá, svo minni ég auðvitað á eigulegt.blogspot.com

Retrósvunta

2011-10-09T11:19:00.004Z

Mikið lifandi skelfing finnst mér þessi svunta lagleg. Hún er dönsk, merkt Tegner Tryk, en ekki varð mér mikið ágengt með að finna upplýsingar um það gamla kompaní á netinu.

Ef einhver ætlar að dissa mig vegna ófaglegrar straujunar á svuntunni, þá ætti sá sami bara að fá sér kakó.

Minni síðan á besta flóamarkað á landinu, þið vitið hver hann er:)

Einn hár, einn feitur og einn blár

2011-09-24T16:53:00.010Z

Hér kynni ég til sögunnar þrjá vasa sem líklega eru af skandinavísku bergi brotnir.

Þessi undarlega lagaði vasi er frá Aseda, ef mér skjöplast ekki. Það er ómögulegt að taka góða mynd af honum, hann þverneitar að vera í fókus. Meiri kjáninn.

Kúluvasinn minn er næstum örugglega frá Orrefors, OF er rispað í botninn og hef ég séð dæmi um slíkar merkingar frá Orrefors á alnetinu góða. Þessi vasi er miklu fallegri í eigin persónu en myndin gefur til kynna, ég er suddalega sæl með hann.
Sá þriðji er af óljósum uppruna, dálítið líkur Alsterfors vösum, en ég veit ekki ...
Gildir einu, hann er svo fallega blár að hann mætti vera úr brjóstsykri fyrir mér.

Að endingu vil ég minna alla unnendur vandaðra muna með fortíð, á flóamarkaðinn okkar Þórdísar, EIGULEGT.

Takk fyrir!

Stella Rörströnd

2011-09-14T18:06:00.003Z

Í gær lagðist ég í flandur, fór í Góða og Samhjálp. Á fyrrnefnda staðnum rakst ég á nokkra Rörstrand diska, bæði matar- og fylgidiska, úr Elisabeth seríunni sem ég skrifaði um um daginn. Var bara býsna roggin eftir þann happafund.

Síðan lá leiðin í Samhjálp og hvað haldiði að hafi beðið mín þar? Sænskir englar syngjandi! Næstum heilt Annikustell! (Endilega smellið á myndina hér að ofan til að líta dýrðina augum).

Hér sit ég með rörströndina í hálsinum og strýk stellið mitt fína.

Baunin með lampann

2011-09-13T20:42:00.003Z

Loksins er hann kominn með höfuðfat, litli sæti tekklampinn sem ég keypti á útimarkaði í Hafnarfirði í sumar. Var búin að leita og leita en fann hvergi skerm sem hægt var að festa beint á peruna (og hæfði lampanum). Næstum allir nútíma skermar eru festir á perustæðið, hljóta að vera einhverjar skermlægar öryggisreglur sem hafa breytt þessu.

Skerminn fína lét ég búa til í Litla skermahúsinu á Grensásvegi, þar er öndvegis skermagerðarkona sem kann sitt fag (held hún sé sú eina hér á landi sem hefur lært þessa list sérstaklega).

Við hlið lampans má sjá Bitossivasa sem ég keypti um daginn. Voða retró og krúttlegt allt saman.

Tveir feitir og einn hippi

2011-09-08T19:10:00.001Z

Langt síðan ég hef gramsað, kannski heil vika. Maður hemur sig af illri nauðsyn, t.d. þarf maður að vinna, elda, vaska upp, hanga í tölvu, erindrekast, fara í búðir og klippingu. En það er alveg ljóst að innst inni er ég meiri gramsari en amstrari.

Arkaði (í ömurlegum sokkabuxum og pilsi en það er önnur saga) í Góða eftir vinnu og fann þessa fjóra gripi. Skæslegan breskan seventís bakka, á lúnum miðanum stendur (sýnist mér) Worcester Ware. Svo keypti ég þessa feitu vasa, mjög sennilega vestur þýska, og eitt lítið Arabia kertastjakakríli.

Gaman. Að vera til og allt það.

Viðbót: Þessir vasar eru frá austur þýsku verksmiðjunni VEB Haldensleben, að því ég frómast veit.

Kópavogsmarkaður

2011-09-03T19:43:00.019Z

Sérdeilis góður dagur í dag. Hann hófst á indælu morgunverðarboði hjá fyrirmynd minni og uppáhalds dótabloggara, henni Þórdísi. Síðan lá leiðin á markað í gamla heimabænum, Kópavogi. Hamraborgin er rislítill miðbær, en þessi markaður var flottur og blés lífi í malbikssteypuumhverfið. Það sem gerði markaðinn öðrum betri var auðvitað veðrið, og svo tónlistin. Slatti af fólki að spila og syngja (áhugaverð kakófónína á köflum) og skælbrosandi eldri borgarar að sýna dans (allir í fantasveiflu og eins jogginggöllum). Vildi að ég hefði tekið myndavélina með, þetta var svo skemmtilegt.

Á efstu myndinni má sjá megnið af því sem ég keypti. Einna ánægðust er ég með vandaða ítalska leðurtösku (1000 kr.).
Þessar desertskálar eru fagurgrænar og þar af leiðandi velkomnar á heimilið.
Íslenzkar kvenhetjur, útg. 1948. Frábær titill, hlakka til að glugga í þessa skruddu.
Royal Copenhagen Fajance kertastjakann keypti ég af fyrrum samstarfskonu minni, henni Gunnhildi. Mér finnst hann svaka fallegur.
Og svo enn einn blómapottinn, ég á orðið laglegt safn. Þetta er stór koparpottur, últra svalur (kr. 300).

Eftir markaðsgramsið lá leið okkar Hjálmars í Kost, þar sem við keyptum allskonar skrítinn mat, t.d. kanilséríós, kókos m&m og hnetusmjörsnammi. Síðan fórum við heim og ég bjó til rabbarbarasultu og rifsberjahlaup. Osom.

Lifi Kópavogur.

Smá viðbót: Samkvæmt netrannsóknum er kertastjakinn blái hannaður af Berte Jessen fyrir Royal Copenhagen á sjöunda áratugnum.

Skál fyrir dans

2011-08-20T13:49:00.013Z

Snotur skál. Finnst mér. Hún er frekar lítil, kannski dvergspönn í þvermál. Fann hana í Góða í gær.

Iðandi dansmúv horfinna tíma. Grænt, gult, brúnt og órans.

Mig hefur alltaf langað að vera týpan sem segir órans, en satt að segja er ég alin upp í Kópavogi og segi appelsínugult.

Leirinn er dökk- rauðbrúnn. Mig grunar að þessi skál gæti verið íslensk, en hún er ómerkt.

Á svölunum mínum er líka litadans.

Hjartarskál

2011-08-04T10:08:00.017Z

Í sumarfríinu hef ég endrum og sinnum ranglað inn í nytjamarkaði. Furðu sjaldan reyndar, miðað við þrálátar gramsfýsnir mínar.

Hjá Samhjálp fann ég nýverið þessa fallegu ávaxtaskál. Hún á ættir að rekja til L. Hjorth´s Terracotta Fabrik, sem starfrækt var í Rönne á Bornholm. Um þessa dönsku leirsmiðju má lesa góða samantekt hér.

Skálin er stór og þung, hún vegur 2 kg og er 25 sm í þvermál. Í henni mætti geyma bæði ananas og melónu, en það verður ekki gert vegna þess að ég borða ekki melónur.

Ekki var róið á hin djúpu mið þegar merking Hjorth verksmiðjunnar var ákveðin, mynd af hirti þrykkt í leirinn.

Svo skemmtilega vill til að ég veit hvenær skálin var framleidd, því svona skál (sama form, mynstrin eru mismunandi) má sjá í katalóg frá L. Hjorth árið 1930.

Leirmunir af þessu tagi eru alls ekki eftirsóttir meðal tískbólinga. Ólíkt mér er skálin nefnilega of gömul til að vera retró.

Elisabeth, Rörstrand og ég

2011-07-11T19:50:00.016Z

Ég hoppaði hæð mína í loft upp (inní mér) þegar ég kom auga á þennan leir í Góða. Rörstrand og nafna mín í þokkabót, því þetta stell heitir Elisabeth, hönnuður Marianne Westman. Stellið var framleitt hjá Rörstrand á árunum 1969-81.
Fékk tvær könnur, stóra og litla, og eitt mót með loki (eða súpuskál). Þetta lítur allt út eins og nýtt, nei, betur! Og litirnir hreinlega gæla við limbíska systemið í mér...

Þó að ég hafi farið í Góða í þetta skiptið til að leita að eldhúskollum og enga fundið, er ég ekkert spæld.

Bleiksaft

2011-07-10T17:31:00.017Z

Flóamarkaðurinn í Norðurmýri fór fram í einmuna blíðu í gær. Gestir gengu prúðir um garð Þórdísar og Snæbjörns, skoðuðu allskonar dót, ræddu málin og dæstu í sólinni. Enginn löggumann var á svæðinu til að slá tölu á flóafólk, en víst er að býsna margir lögðu leið sína í Norðurmýrina.

Mér fannst þetta allt saman fruntalega skemmtilegt. Keypti glæsilega silfurskó og seldi 7 kg af dóti. Eitthvað svo dásamlega rökrétt að láta hlutina ganga aftur, aftur og aftur. Gott fyrir okkur, jörðina og karmað.

Í dag hef ég verið að bústanga með rabbarbara. Bjó til saft sem er óumdeilanlega bleik og glösin sem ég keypti í Góða fyrir nokkrum vikum eru ákjósanleg undir hana. Finnst mér.

Flóamarkaður í Norðurmýri

2011-07-07T20:43:00.028Z

Hef verið lúsiðin undanfarið við gramsið, enda verður maður að eiga boðlegt dót fyrir Stóru flóamessuna á laugardaginn í Norðurmýri.

Þennan krúttþrútna Haldensleben vasa fann ég í dag, hann er pínulítill (u.þ.b. 10 sm hár) en bætir það upp þvervegis. Um daginn hitti ég stóra bróður hans í Góða hirðinum, en það var obbulítið brotið upp úr fætinum á honum, þannig að ég leyfði honum að fara á annað heimili.

Maður er orðinn svo vandlátur, sjáiðitil.

Dönsk hönnun höfðar oft til mín og gladdist ég þegar þennan Digsmed ostabakka rak á fjörur mínar.

Plastkúpullinn ber fortíðina (hálfa öld) þreytulega á herðum sér en trébrettið er annars í toppstandi.

Og tekkhnappurinn á kúplinum er algjör dúlla.

Ég er búin að æfa mig að segja Digsmed með rosalegum kokframburði og hlakka til að leyfa hverjum sem heyra vill, heyra afraksturinn af þrotlausum framburðaræfingum.

Þó að ég fari nú ekki oft í nytjamarkaði til að skoða föt, fann ég mig knúna til að kaupa sölukonulegan kjól. Bláa kjólinn atarna fann ég hjá trúboðunum og verð að játa að mér fannst hann dýr. 1500 krónur takk fyrir. En fínn er hann og tel ég víst að hann muni ljá mér virðulegan blæ.

Fuglar og fiskar

2011-07-01T14:15:00.021Z

Þessi brúni stjaki greip athygli mína hjá kristniboðunum um daginn. Hann stóð sótugur innan um blómapotta og allskonar drasl og lét ekki mikið yfir sér. Stjakinn er með gróp í botninum fyrir venjuleg löng kerti en einnig má setja í hann sprittkerti, m.a.s. sverari sortina því hann er nokkuð stór (miðað við litla stjaka).

Merkingin á botninum fannst mér eitthvað kunnugleg þótt ég kæmi henni ekki fyrir mig strax.

Hún minnti á þrjá fiska og með hjálp netsins komst ég allfljótt að því að stjakinn er danskur, ættaður úr leirgerð Micael Andersen á Bornholm (búinn til á 7.áratugnum). Marianne Starck er skrifuð fyrir hönnuninni ef marka má ágæta umfjöllun hér. Fiskarnir eru raunar síldar, enda alkunna hversu hrifinn Danskurinn er af silfri hafsins í munn og maga.

Já og svo vil ég minna á Flóamarkaðinn fína, laugardaginn 9.júlí í Norðurmýri.

Held ég tími ekki fuglakertastjakanum en mögulega verður þessi rumpufagri Bay vasi (frá 6. áratugnum) til sölu.Nema við verðum komin í gasalega náið tilfinningasamband, vasinn og ég, þá vil ég auðvitað eiga hann sjálf.

Einn þýskur og annar upprunaóljós

2011-06-28T11:00:00.035Z

Um þessar mundir erum við partnerinn að útbúa vinnu/gestaherbergi og fylla það af bókum og dóti sem ég hef rekist á hér og þar. Bækur og munir með fortíð eru samsetning sem blífur.

Lifandis ósköp er annars gaman að hafa herbergi til að innrétta bara fyrir sig (þ.e. ekki barnaherbergi). Fyrsta skipti sem ég upplifi slíkan lúxus í minni búskapartíð.

Rauða vasann búttaða fann ég í Góða og keypti þrátt fyrir okurprís (900 kall). Vasinn er vestur þýskur, gæti verið Dümler & Breiden (á eftir að grúska meira til að bera kennsl á framleiðanda). Rauður minn er sterkur stór (stinnur mjög til ferðalags), nenni ekki að mæla en hann er ábyggilega 30 sm hár og býsna sver.

Ég hef það sterkt á tilfinningunni að nytjamarkaðir hafi snarhækkað verð á skrani undanfarið, ekki hvað síst Góði hirðirinn.

Kristniboðarnir fara samt trúlega (haha) fremstir í flokki hvað þetta varðar, held að þeir eigi hæsta verðið á nytjamarkaðnum (fyrir utan Fríðu frænku og svoleiðis búðir sem tengjast ekki góðgerðastarfsemi). Samhjálp, ABC og Herinn eru enn með býsna gott verð. Svona almennt og yfirleitt. Vitaskuld erfitt að gera verðkönnun a la Neytendasamtökin, en þó væri hægt að bera saman verð á fondú-settum. Ég hef nefnilega komist að því að fondú-sett eru algengir gripir meðal gripa sem enginn vill eiga.

Að öðru. Þessi blái glervasi varð minn nýlega og ég veit að ég hef séð svipaðan einhvers staðar en kem því ekki fyrir mig. Ergilegt.

Vasanum má snúa við og þá verður hann kertastjaki, barbabrella. Hann er tvöfaldur í glerinu þessi gaur.

Munum svo öll eftir flóamarkaðnum í Norðurmýri, þar verður fjör (og mögulega eitt eða tvö fondú-sett).

Viðbót: Kevin Graham feitleirssérfræðingur, segir að rauði vasinn sé framleiddur af Ilkra Edel Keramik. Og þá vitum við það.

Önnur viðbót: Glervasinn er tékkneskur og um hann má lesa hér.

Dunk dunk og Doppa

2011-06-19T16:31:00.011Z

Sumarið. Ég vil þamba það græðgislega. Aldrei fæ ég nóg af sumri. Aldrei fæ ég nóg sumarfrí.

Hef ráfað svolítið á götumarkaði og nytjamarkaði undanfarið og gripið eitt og annað forvitnilegt. Rakst t.d. á þennan dunk um daginn, hann var svo grómtekinn að varla sást í blikkið. Hefur greinilega verið í brúki fram að vistaskiptum, því inni í honum var plastskeið og botnfylli af kaffi.

Þegar ég skrúbbaði dunkinn, fór talsvert af lakkinu af, sérstaklega þessu rauða á lokinu. Það þótti mér leitt og langar að koma kvörtun til Ó. Johnson & Kaaber.

Kaffikvörnina erfði ég eftir ömmu mína og doppóttu mjólkurkönnuna líka. Amma skírði gjarnan hlutina sína og heitir þessi kanna Doppa dropgóða.

Að endingu vil ég minna á markað í fínu hverfi, þann 9.júlí. Þar verður margt eigulegra muna.

Himinblá

2011-06-05T20:28:00.021Z

Í gær fengum við góða gesti í mat, mæðgurnar Helgu og Hlédísi. Þær komu færandi hendi, með þessa fallegu skál í boðið. Og chili-súkkulaði!

Skálin stendur nú á skenknum mínum, og það er hreint eins og brot úr bláum himni hafi fallið ofan. Eða blátær alda skolast upp og frosið í tíma.

Blátt gler, mjúkar línur, dýrðin ein.

Hef ekki hugmynd um hvað þessi skál er gömul, en veit að hún er framleidd í norskri glerverksmiðju, Magnor.

Verksmiðja þessi var stofnuð í Svíþjóð árið 1830 og var um tíma starfrækt báðum megin við landamærin, en er nú eingöngu í Noregi. Magnor halda ótrauðir áfram í glerverkinu, ef marka má heimasíðuna þeirra.

Magnað. Hvað gler getur verið fallegt og súkkulaði gott og fólk líka.

Ligga ligga látún

2011-06-04T17:03:00.024Z

Veit ekki hvað er að gerast, en allt í einu eru uppsprottnir nytjamarkaðir hér og þar, t.d. Samhjálp, Góði hirðirinn, ABC, Herinn o.fl. á höfuðborgarsvæðinu, Búkolla á Akranesi og einhverjir markaðir fyrir norðan sem ég kann ekki að nefna, en stefni á að kanna í sumar.

Að auki líður nú varla sú helgi að ekki sé í boði einhvers konar skranmarkaður á götum og torgum. Bara tímaspursmál hvenær bílskúrssölur eins og tíðkast í Amríkunni verða daglegt brauð.

Þetta er góð þróun. Til hvers að kaupa nýtt ef nýta má gamalt?

Við skötuhjúin vöfruðum á Eiðistorg í dag, og ætlaði ég bara að skoða, ekkert að kaupa. Rakst á vingjarnlega eldri dömu sem var að selja ýmiskonar dót, að sögn vegna flutnings í minna húsnæði. Áttum við ágætt spjall sem gekk svolítið út á andprútt, manneskjan var lélegri í verðlagningu en ég. Það sem sést á efri myndinni keypti ég að lokum fyrir 1300 krónur. Og er alsæl með það.

Kertastjakarnir rauðu eru úr kopar og rauðmáluðu tré. Guðdómlegir, ef einhver spyr mig.

Stundum hef ég áhyggjur af hlutablætinu, og stundum ekki. Þetta hlýtur að ganga yfir áður en það verður yfirgengilegt.

Ég meina, hversu marga kertastjaka getur ein kona átt? Hljóta að vera takmörk fyrir því.

Mögulega er hægt að gera eitthvað skynsamlegra við aurinn en að kaupa skran. Til dæmis að kaupa skran og blogga um það. Þá er komið bókmenntalegt ívaf í áhugamálið, sem lyftir því upp á örlítið hærra plan.

Þetta er Elísabet frá Látúni sem talar.

Frídagsgramsferðalag

2011-06-03T18:00:00.023Z

Í dag átti ég frí. Vafalítið kemur það einhverjum á óvart, en dagurinn fór að nokkru leyti í ráp um nytjamarkaði höfuðborgarsvæðisins. Dró mömmu gömlu með, þannig að félagsskapurinn var súper fínn. Enduðum á Café Haítí í eplaköku með karamellu og úrvals kaffi. Alveg óleiðinleg ferð, getið sveiað ykkur upp á það.

Rúnturinn hófst í Góða hirðinum um hádegisbil og hef ég aldrei séð annað eins. Troðningurinn var slíkur að jafnaðist á við neðanjarðarlest í Tokyo (á annatíma). Við móðir mín ésúuðum okkur gegnum þvöguna. Undum ekki lengi þar inni, en ég náði að grípa þrjár desertskálar, tvö púrtvínsglös, einn japanskan kertastjaka og tvær danskar dollur. Mamma tvo blómapotta. Og biðröðin var ógnarlöng. Úff púff, Góði hirðirinn er allt of vinsæll.

Næst lá leiðin í Austurver, til kristniboðanna. Þar keypti ég einn lítinn disk og ljóðabók fyrir unglinga. Síðan fórum við í Samhjálp, þar var gaman. Keypti tvær skálar, Haldensleben vasa, austantjaldslega kúpu og græna sinnepskrukku.
Sinnepskrukkan er býsna dúlluleg og náttúrlega sænsk. Grænn, grænn, grænn, er leirinn hennar baunar...
Þessi undarlega kúpa var hjá Samhjálp. Hún er þunglamaleg en samt svo...vinaleg...og græn.
Hef ekki hugmynd um hvaðan hún er, en merkingin er svona:
Hjá nytjamarkaði ABC fann ég þessa vönduðu piparkvörn frá Bodum, alveg í stíl við hnetubrjót sem ég keypti hér um árið fyrir hvítuna úr augunum. Kvörnin kostaði mig eitt hundrað krónur.
Ísfötuna keypti ég líka hjá ABC, þetta er fantafín dönsk spanda. Patent laus rist í botninum og ístöng fylgir með. Veit ekki hvernig við höfum plummað okkur hingað til ísfötulaus á heimilinu, en nú verður slíku hokri hætt.

Gin og tóník, anyone?

Plast og blóm og pottar

2011-05-29T18:55:00.017Z

Ég er síumpottandi upp á síðkastið. Alltaf að dedúa við plönturnar mínar. Auk þess hef ég tekið ástfóstri við gamla plastpotta af ýmsum stærðum og gerðum, en þá finn ég á skransölum og nytjamörkuðum. Flestir pottanna sem hér sjást eru framleiddir í Þýskalandi og Svíþjóð.
Sumir plastpottar þykjast vera úr tré og skreyta sig með skínandi málmgjörðum.
Aðrir eru í gervi vandlega fléttaðrar körfu.
Plöntunum hef ég komið til vits og þroska frá örsmáu fræi. Ást mín til þeirra gengur svo langt að ég ét þær, en bara ef þær eru góðar.

Blóm hins unga Stålhane

2011-05-17T20:15:00.012Z

Þessi litla skál kom í póstinum í dag. Hún er hreint listaverk, þykir mér.
Varfærnislegar pensilstrokur...
Skálin er merkt Carl-Harry Stålhane, en hann byrjaði að vinna hjá Rörstrand árið 1939, þá 18 ára gamall. Ég ímynda mér að þessi fíngerða blómaskál sé eitt af fyrstu verkum hans þar, án þess ég viti það. Stíllinn breyttist mjög hjá Stålhane í áranna rás. Hann gerði t.d. groddalega vasa á níunda áratugnum. Hér má lesa aðra skemmtilega færslu Þórdísar um CHS.
Brosir nú blómabarnið. Stálhaninn gleður.

Búkolla

2011-05-15T21:11:00.023Z

Í gær brugðum við okkur í bíltúr upp á Skaga til að skoða nytjamarkaðinn Búkollu. Og auðvitað Hvalfjarðargöng, máva, hús og mannlíf í leiðinni. Það var ósköp notalegt að koma í Búkollu, nóg pláss, snyrtilegt og fínt. Þarna var ýmislegt til sölu, slatti af húsgögnum, bókum, plötum og allskonar dóti.

Ég keypti nokkra blómapotta (kækur), leirfíl og svo þetta eggjabikarasett. Bikararnir eru þræddir upp á pinna þannig að notkun settsins þroskar hug og hönd. Þess má einnig geta að það er úr úrvals viði, kannski hnotu. Og vönduðu plasti.
Fílakertastjakinn er algjör krúttbomba.
Ekki verður það sama sagt um þetta plötuumslag. Engum getur þótt þessi náungi krútt. Engum segi ég, ekki einu sinni mömmu Demisar.

Talandi um mömmur og söngvara. Það var dágóður stafli af hljómplötum til sölu í Búkollu á 250 krónur stykkið. Ófáar skífurnar voru með áþrykktum söng Kristjáns nokkurs Jóhannssonar.

Kjarakaup.

Blátvíburar

2011-05-07T18:32:00.013Z

Um daginn heimsótti ég Nytjamarkað ABC hjálparstarfs, sem fluttur er í bjart og rúmgott húsnæði við Súðarvog (þar sem timbursala Húsasmiðjunnar var áður). Þarna fann ég eitt og annað fínerí, m.a. 12 Piretti diska frá Arabia, tvo fagurbláu blómavasa og margt fleira. Verði er mjög stillt í hóf, flest t.d. ódýrara en hjá kristniboðunum í Austurveri (án þess þeir séu sérstakir okrarar).
Vasarnir bláu eru hálfgerðir puttar, 10-12 sm háir. Ég þykist viss um að þeir séu þýsk framleiðsla frá sjöunda eða áttunda áratugnum, og eftir því sem ég kemst næst Haldensleben (fann reyndar enga almennilega mynd af merkingu Haldensleben keramiks).
Í nytjamarkaðnum rakst ég líka á þennan blágræna blómapott. Hef ekki hugmynd um uppruna og ætterni, en hann býður af sér góðan þokka.
Gerðist síðan í annað sinn á ævinni búðarkona á skransölu, þ.e. á Eiðistorgi í dag. Það var heldur daufara en síðast og kom ég út úr því dagsverki með 200 krónur í plús. Íslenskar.

Appelsína talandi

2011-05-06T16:57:00.009Z

Appelsínugult bætir, hressir, kætir. Hér má sjá áleggshníf úr þýsku gæðastáli (Góði hirðirinn, 1200 krónur) og kökudisk úr þýsku gæðaplasti (Góði hirðirinn, 200 krónur). Einnig danska steinseljukvörn úr fyrndinni.
Steinseljukvörnin er í upprunalegum umbúðum og lítur út eins og nýsleginn túskildingur.Ef horft er ofan í (þetta bráðnauðsynlega áhald á hverju heimili) gefur að líta ógnvænlegan skolt sem malar ljós og skugga.
Auk þess minni ég á Skransölu aldarinnar hjá Rúnu og Ara á Þurá í Ölfusi, laugardaginn 21.maí 2011. Þar verður margt eigulegra muna og yðar einlæg verður á staðnum í sínu fínasta skranpússi.

Vorglas

2011-04-29T21:29:00.002Z

Ég nenni ekki að standa upp úr stólnum en langaði samt að skrifa um dót. Núna. Átti mynd í tölvunni af þessu fagurfætta glasi sem mér áskotnaðist nýlega fyrir skít og kanel, og þess vegna er færslan um það. Eins og Mount Everest. Because it´s there.

Einhvern daginn hyggst ég drekka úr glasinu heimatilbúinn líkjör úr krækiberjum sem tínd verða í Múlanum eða Böggvistaðafjalli.

Mount Everest má vera áfram þar sem það er mín vegna.

Nei, formæka.

2011-04-28T19:42:00.012Z

Rakst á þetta skínandi skemmtilega bretti hjá Hernum. Það vekur upp minningar um öll eldhúsborð æsku minnar. Þetta er stórt bretti, 40 sm breitt. Á því eru tekkhandföng og undir eru tekklistar með einhvers skonar koparskrúfufótum. Ef brettið er ekki retró, þá veit ég ekki hvað það hugtak þýðir.

Í sömu ferð keypti ég upptakara með ógnarlöngu tekkhandfangi. Á upptakaranum stendur Rostfritt stål og dreg ég af því þá ályktun að hann sé frá dí núrdíske lande. Ekki spyrja mig af hverju upptakaraskaft þarf að vera 30 sm langt, en það er allavega lekkert.

Við fyrsta portúgal

2011-04-26T20:58:00.027Z

Eftir vinnu kom ég við í Góða hirðinum, eins og ég geri stundum. Þótt ég þykist sjóuð í gramsi, get ég verið skelfilega fljótfær og gripið hluti í skorti á óaðgæsluleysi. Þannig fór í dag. Var búin að gleyma að ég væri fótgangandi og rogaðist heim með hvítan blómapott á stærð við skúringafötu undir handleggnum, fulla af dóti. Hafði tvo trefla vafða um höfuð og háls og var almennt fremur asnaleg er ég paufaðist móti rokinu. Ég var Magnús Spaugstofuson.

Í gramsæðinu í dag stökk hanaparið sem sjá má á myndinni oní körfuna hjá mér. Fyglin þóttust eitthvað merkileg, sögðust vera þungavigtarhanar úr fínum málmi. Þegar ég fór að rannasaka málið kom í ljós að þetta eru nauða algengir túristahanar sem eiga sér samt sem áður býsna áhugaverða sögu. Galo de Barcelos kallast þessi litríki hani í Portúgal og ef maður fer með slíkan úr landi á það að bera manni gæfu. Vonandi að sá sem losaði sig við hanana í Góða hirðinn sitji ekki eftir gæfusnauður.
Litli sænski kertastjakinn kostaði bara 100 kall. Hann er merktur Boström Original Modell og er, já, bara snotur gripur þykir mér. Oseiseijá. Það held ég nú.

Pjátur og tré

2011-04-23T16:51:00.023Z

Ég hef aldrei á ævinni komið til Noregs, og getur varla heitið að ég hafi komið til Svíþjóðar heldur. Góssið sem hér sést hef ég gripið hér og þar á skransölum. Það er allt ættað frá fyrrnefnum Norðurlöndum.
Lítill trédiskur, merktur Norsk Husflid Engros. Svona skreyting nefnist rósamálun, ef netið lýgur ekki.
Miðinn er dottinn af þessum kertastjaka, en ég ímynda mér að hann sé norskur líka. Það sést úr flugvél að hann er handmálaður.
Tinvasinn þykir mér býsna skemmtilegur. Hann er rækilega merktur og númeraður, m.a. stendur á honum Dovre Norsk Tinn.
Í pjátrinu er vafalaust stórfínt ævintýri, en ég kann ekki á því skil. Tröllkallinn minnir mig á lukkutröllin svokölluðu, sem allir krakkar áttu á mínum æskuárum. Orginal lukkutröllin voru vönduð dönsk hönnun, en ég hef séð þau og ýmsar eftirlíkingar til sölu á Ebay.

Maður er orðinn soddan antík að það sem var hversdagslegt í æsku, þykir svalt í dag. Vildi að ég ætti ennþá eitthvað af leikföngunum mínum, en þeim er ég búin að glata og týna.

Bláfiskur

2011-04-13T18:16:00.011Z

Það getur verið stórhættulegt að bjóða í hluti á Ebay og best að hætta að leika sér að því. Oft eru einhverjir róbotar að bjóða á móti manni (fídus sem hægt er að setja inn, kann ekki á það). En það ýfist upp í manni veiðieðlið þegar maður býður í kapp við annað fólk (eða vélmenni) á allra seinustu sekúndu áður en tíminn rennur út, tikk tikk tikk...

Fékk þennan heiðbláa fisk á $16 á uppboði. Seljandinn hélt því fram í fúlustu alvöru að þetta væri skúlptúr eftir Erik Höglund, en ég efast stórlega um að það geti staðist. Fiskurinn er ekkert merktur, en líkist sossum sumu af því sem Höglund fékkst við.
Þrátt fyrir að gripurinn sé fremur smár í samanburði við þríarma kertastjakann, er hann níðþungur.

Golfþorskar synda í sjónum, golfkúlufiskurinn minn situr úti í glugga.

Eitt og þetta, hitt og annað

2011-04-12T20:01:00.014Z

Eftir vinnu í dag fór ég í blómapottaleit í Góða hirðinn og Herinn úti á Granda. Óttaðist mjög að Þórdís væri búin að kaupa alla pottana en fann samt nokkra. Þarf að kaupa miklu fleiri, brenndi í Europris í þeim erindagjörðum en þeir áttu enga, þannig að ég neyddist til að kaupa sokka og krembrauð.

Blómapotturinn hér fyrir ofan er merktur Ellaþóra ´95 (held ég). Þekki ekki þá listakonu, en potturinn er fallega grænn að innan.

Snotur sósukanna og djúpur diskur frá Noregi.

Þessi hljóta að kallast mánaðarglös, kannast hlustendur við svona?
Hér fyrir neðan má sjá hluta af pottunum sem ég hafði upp úr krafsinu. Dágóður slatti og ég er sátt.

Prúttgrobb

2011-04-10T16:08:00.013Z

Ég gleymdi alveg að grobba mig af því hvað ég var slyng í sölumennskunni í gær. Tvö dæmi:

Kona á sjötugsaldri handleikur rekaviðarspýtu. Á spýtuna hefur listfengur aðili málað mynd af veðurbörðum sjómanni í gulum regnstakk og með sjóhatt. Sjómaðurinn starir píreygur út í loftið. Fyrir neðan manninn stekkur lax.

"Hvað viltu fá fyrir þetta?", spyr konan (getur varla dulið aðdáun sína á spýtunni). Ég muldra (með pylsubita uppi í munninum), "bara, svona þrjúhundruð kall." Dóttur konunnar ber að og ræða þær spýtumálin drykklanga stund. Síðan byrjar konan að prútta af harðfylgi: "Myndirðu sætta þig við fimm hundruð?"

Kona í börbörrísfrakka brosir breitt þegar hún sér sækadelíska bakkann minn. Hún tekur hann upp og spyr um verð. Ég hugsa (eins og oft áður) "þrjúhundruðkall", en áður en ég nefni þá upphæð segi ég: Tja, mér þykir hann forljótur, hvað viltu gefa fyrir hann? Konan spyr óörugg: "Fimmhundruð kall?"

Eins og sjá má af þessum dæmum græddi ég fjögurhundruð krónum meira en ég átti skilið.
En hvað finnst ykkur um þennan vasa? Mér þykir hann voða kjút. Hann er ábyggilega þýskur en það er erfitt að ráða fram úr merkingunni. Enginn er fullkominn.

Í dag er dagur til að hugsa um fánýta hluti.

Búðarkona spillir baununum

2011-04-09T18:21:00.033Z

Loksins fékk ég að vera búðarkona á dótamarkaði. Það var fínt, sérstaklega að hitta sambloggara, t.d. Þórdísi, Ernu, Hörpu, Nönnu og Don Pedro (sínjor og júníor).

Ég mætti á Eiðistorg um hálf ellefu, og þá var allt orðið fullt, varla fermetri eftir til að hola niður borði. Fundum smáblett fyrir framan Vínbúðina (konan á næsta borði sagði reyndar að við mættum ekki vera þar, átévafferrarar hefðu rekið einhvern þar í burtu fyrir skömmu, en ég hlustaði ekki á múður).

Jæja. Ekki var þetta besta staðsetningin, að blasa við fólki nýkomnu úr Ríkinu, margir með þunga poka og ponku hnípnir. Út lulluðu m.a. tveir yfirmenn mínir, vona að þeir dratthalist nú til að hækka við mig kaupið. Þeir hljóta að sjá að maður er ekkert of feitur af laununum, svona fyrst maður er farinn að selja dótið sitt á torgum.
Heilt yfir var þetta fínt, en það hefði óneitanlega verið skemmtilegra að hafa einhvern með sér. Hjálmar þurfti náttúrlega að fara í eitthvert veiðimannastúss, þannig að ég stóð vaktina ein. Ekki fer maður frá borðinu, ekki til að pissa, fá sér kaffi, skoða hjá hinum eða borða. Onei. Náði samt á útleið að grípa þessa sætu skál, sem er akkúrat af réttri stærð fyrir baunir eða annað grænmeti. Merkileg annars merkingin á henni, Lukull Feuerfest. Annað hvort er skálin eldföst eða auglýsing fyrir árshátíð brennuvarga.
Ekki seldist doppótti bolli nn minn, eins og mér þykir hann fallegur. Fólk kann bara ekki gott að meta, varla hræða sem spurði hvað hann ætti að kosta.
Hins vegar föluðust margir eftir peningakassanum, en hann var ekki til sölu.

Þessi litli grís fer á markað...

2011-04-08T21:51:00.029Z

Fegurðin bládoppum klædd. Bollaparið, sem er á aldur við mig, verður til sölu á Eiðistorgi á morgun.

Mögulega þessi þokkafulla stytta frá Spáni líka, en hún er reyndar of verðmæt og fín með sig til að þvælast á gramsmarkaði. Hún er búin til af Nao postulínsverksmiðjunni frægu, og stimpillinn sýnir að framleiðsluárið var á bilinu 1970-1975. Senjorítan hávaxna (30 sm) er í stórglæsilegu ásigkomulagi og mundar blævænginn eins og hún hafi aldrei gert annað.

Norðmenn virðast hafa fundið upp þessa frumlegu leið til að nota ál. Fallegra en álpappír, verð ég að segja. Bakkinn er nokkuð myndarlegur, á að giska 20x20 sm (nenni ekki að mæla).Fjör fjör fjör.

Annar og enn skemmtilegri markaður fyrir þá sem unna gömlu dóti, verður að Þurá í Ölfusi þann 21.maí nk. Þar búa Rúna og Ari vinir mínir og þar verður svo gaman að jólin blikna í samanburði.

Blómórómó

2011-04-02T20:01:00.031Z

Ég er ekki viss um að Bretar séu rómantískari en aðrar þjóðir, reyndar hef ég á tilfinningunni að því sé öfugt farið. Sennilega geta þjóðir ekki verið rómantískar en tungumál geta þó hljómað órómó, t.d. finnska og hollenska. Franska hins vegar hljómar í mín eyru eins og menn séu komnir á fremsta hlunn með að geraða með tilþrifum á eldhúsborðinu.
Ég á slangur af ensku postulíni og það er löðrandi rómantískt, en jafnframt hófstillt og pent. Ætli Bretar tækju ekki dúkinn af eldhúsborðinu áður.
Sinnepskrukkan (sultukrukkan?) er blómum skrýdd og æði forn, framleidd á árunum 1906-1930. Hún er úr beina-postulíni (bresk uppfinning) en í því er svokölluð beinaska (bone ash).
Postulínsblómin eru merkt Adderley Floral Bone China. Þau standa í litlum gulum postulínsblómapotti og lifa þar sínu fíngerða postulínslífi.Þegar ég strýk rykið af þessu dóti, sé ég Catherine og Heathcliff fyrir hugskotssjónum, dúandi te-prúð í blúndukjól rykktum undir berustykki (bæði tvö). Í enskum skógi þar sem anemónur vaxa.

Páskadúkur og páskóttar vangaveltur

2011-03-30T23:03:00.010Z

Í dag fékk ég skemmtilega sendingu í pósti. Páskadúkurinn, penn og upprúllaður í brúnu umslagi sem þakið var litfögrum sænskum frímerkjum. Hreinn unaður. Takk Jan/form55!
Nú hlakka ég enn meira til páska. Hef reyndar aldrei verið neitt sérstakt páskabarn, borða ekki einu sinni páskaegg. Nammið þykir mér oft ágætt, en súkkulaðið álíka ætt og unginn.

Maður bíður vitaskuld rólegur og vær eftir páskasveinum, páskagjöfum, páskalögum og auðvitað páskaösinni.

En páskadúkurinn, hann er kominn.

Buskabaukur

2011-03-27T12:05:00.010Z

Svo segja mér heimildir að Hjálmar hafi allmargri kökunni stolið úr þessari krús, þegar hann var að alast upp hjá fóstru sinni.

Baukurinn gamli er skreyttur fimm ljósmyndum frá Grænlandi. Hann er nokkuð stór, 12x21x21 sm.

Lítill pjakkur í félagsskap sleðahunds. Í fjarska sést par koma kjagandi af næsta bæ.

Og hér eru sjö forvitnir sleðahundar. Ábyggilega að ígrunda hvernig ketið af ljósmyndaranum bragðist.

Fjörður í firð og einmana bátur.

Rennilegt fley, ég átta mig ekki á fánanum, en hann er þó rauður og hvítur. Ætli þetta sé ekki eitthvert konungaslekti að heimsækja litla fólkið í Grænlandi.

Á lokinu er lítil stúlka í fögru umhverfi. Í hvert horn raða sér dýr: selur, hreindýr, hvítabjörn og kind.

Telpan horfir fjarrænum augum út í buskann. Ætli hún sé ekki þar í dag.

Páskadúkur væntanlegur og hraunkeramik prýðilegt

2011-03-25T21:59:00.023Z

Haldið ekki að ég hafi unnið svaka sætan páskadúk hjá form55 blogginu! Nú er mér aldeilis dillað. Væri til í að halda svona keppni sjálf, nóg á ég af dóti. Gallinn er reyndar sá að aðeins örfáir lesa dótabloggið mitt, þannig að líkurnar á að vinna væru sennilega 1:4. Sem er ekki slæmt fyrir þessa fjóra.

Augljóslega er munablæti mun vinsælla í Svíþjóð en á Íslandi. Og Svíar eru býsna avanseraðir í dótagramsi, ég hef t.d. skemmt mér bærilega við að horfa á svona pælingar. Eldlegur áhugi sænskra frænda okkar á gömlu dóti fer ekki milli mála, má nefna að sunnudaginn 19.júní nk. verða um hundrað flóamarkaðir á Skáni, sjá hér. Og það er ekkert óvenjulegt að sumri til, eftir því sem ég kemst næst.Blómapotturinn prýðilegi er íslenskur, merktur Iceland, SA, hand made. Veit ekki hver SA var/er. Af hraunkeramiki að vera, er þetta ekki sem verst. Þessi hér, eftir sama skapara, er sem verst.

Skömm að því hvað ég veit lítið um íslenskt keramik, en hvernig á ég að fræðast um það? Ekki hafa verið gefnar út handbækur um íslenskt keramik og Gúggli frændi þegir þunnu hljóði þegar ég spyr (eða réttara sagt: hann talar um nýtt/nýlegt keramik). Hér eru reyndar fróðlegar upplýsingar um íslenskan leir og Þórdís benti mér á þetta skemmtilega viðtal.

Grænbaunagleði

2011-03-21T17:19:00.020Z

Hann er kominn. Pakkinn sem ég hef beðið eftir. Loksins. Grænu baunirnar mínar fjórar. Allar við góða heilsu, hamingja hamingja...

Kertastjakarnir eru úr (dásamlega) grænu gleri og látúni (eða kopar, er ekki viss). Samkvæmt merkingu eru þeir búnir til í Svíþjóð og væri gaman að vita nánari deili á þeim, en það er ekki mikið að græða á miðanum bláa.

Kannski get ég notað stjakana sem óhefðbundinn aðventukrans, hver veit?

Viðbót: Fékk ábendingu frá þessum fínu bloggurum um að kertastjakarnir væru framleiddir af Lindshammar - Gunnar Ander, sjá mynd hér (það þarf að skruna svolítið niður til að sjá stjakana).

Munir og munaðarleysingjar

2011-03-17T19:23:00.023Z

Hér gefur að líta sundurleitt safn ýmissa krukkna sem mér hafa áskotnast héðan og þaðan, m.a. bolla frá Finnlandi (Arabia), norska grænkrukku, sænska blákrukku með eyru og einn blómálf frá Skotlandi.
Man ekki hvar ég fékk þennan græna bolla. Hann er úr stelli sem nefnist Totem, hannað árið 1963 af Susan Williams-Ellis.
Blómakrukkan sem sést til hægri á efstu myndinni er framleidd í Skotlandi og á hana eru krotaðir stafirnir PF. Ekki kann ég nánar að rekja uppruna hennar, en mér hugnast hin draumkenndu blóm. Þau minna mig á lyfjagras.
Síðan er mér sönn ánægja að kynna norsku krukkuna grænu, sem þeytti af sér hattinum í Kolaportinu um daginn. Berhöfðuð fer hún með æðruleysisbænina fyrir hvern sem nennir að hlusta.

Bláa krukkan er Höganäs keramik.
Takið eftir tekklokinu og tekkdiskinum hér að neðan (sænskt gæðastöff).

Ég smellti því yfir og undir þessa sætu Rörstrand Sierra krukku og finnst þau bara góð saman.
Það var og. Ef ykkur vantar eitthvað af þessu í stellið, má alveg hafa samband.

Sorgleg saga að einhverju leyti

2011-03-13T15:06:00.013Z

Fór í Kolaportið í gær og keypti nautalifur og brodd, alltaf gaman í matardeildinni.
Gramsaði svolítið í leiðinni og fann þennan trévasa og hrikalega fallega græna krukku (norskt keramik), en þegar ég rölti með vasann og krukkuna til sölumannsins, rann lokið af krukkunni. Get vottað að gólfið í Kolaportinu er hart og lokið mölbrotnaði. Ég grét inní mér þegar ég sagði (hressilega) við kallinn: "Eða nei annars, ég ætla ekki að fá þessa." En auðvitað borgaði ég fyrir krukkuna, nema hvað.

Hvernig datt mönnum annars í hug að framleiða vasa úr tré? Efast um að hann haldi vatni, en á eftir að prófa. Hjálmar hélt að þetta væri einhvers konar verkfæri, meira hvað hann getur verið glámskyggn á smekklega skrautmuni.

Litvillingur

2011-03-09T19:11:00.013Z

Í dagsljósi og við venjulega perulýsingu er þessi vasi lillablár (lavender), eða bleikur samkvæmt litgreiningu sona minna (þeir eiga ekki "lillablátt" til í orðasafni sínu).
Í athugasemdakerfinu við síðustu færslu sagði Emil að mögulega væri efni sem kallast neodymium í vasanum og að ég gæti sannreynt það með því að bera hann undir flúrljós, þá mundi hann skipta um lit og verða blár. Þetta vakti forvitni mína (vísindakvendið aldrei langt undan) og var eitthvað að spá í að drösla gripnum í vinnuna, en mundi þá eftir því að í eldhúsinu lúrir flúrpera undir hjálmi.

Þetta var fróðleiksmoli dagsins.

Lillablár vasi og Kjarval

2011-03-08T16:53:00.016Z

Nú er ég, að því ég frómast veit, búin að skoða alla nytjamarkaði á höfuðborgarsvæðinu. Góða hirðinn, Kolaportið, ABC hjálparstarf (Skútuvogi), kristniboðana (Austurveri), Samhjálp (Stangarhyl) og Hjálpræðisherinn úti á Granda. Gæti verið að gleyma einhverju, það væri þá ekki í fyrsta skipti.

Hver markaður hefur sinn sjarma. Mesta róðaríið sá ég hjá Samhjálp, en þau eru með talsvert af lagerum (sennilega úr búðum sem hafa lagt upp laupana) og því ekki með "gamalt dót" nema að nokkru leyti. Snyrtilegasti markaðurinn er hjá kristniboðunum, svakalega vel skipulagt og fínt, en verðið í hærri kantinum. Það er varla að ég nenni í Góða hirðinn lengur, þar er alltaf svo margt fólk og ekki fer ég á svona markaði til að gramsa í fólki. Mér finnst alveg vanta bílskúrs- og skottmarkaði hér á landi, vonandi lifnar yfir slíku framtaki í sumar. Nægur er áhuginn fyrir notuðu dóti, svo mikið er morgunljóst.
Í gær fann ég þennan fína Kjarval, getiði hvar...

Blárra en blátt

2011-03-05T17:59:00.012Z

Bláu könnuna gaf Ásta dóttir mín mér í afmælisgjöf, en fagurbláma þennan fann hún á fornsölu í Aberdeen.
Hér hefur kannan tyllt sér ofan á brauðboxið hennar Rósu, sem er a.m.k. hálfrar aldar gamalt. Takið eftir hvernig haldið og kannan tala saman.

Mig langar svo brjálæðislega í þessa hérna, en það kostar allt of mikið að senda þá til Íslands. Ferlega fúlt, en svona er að búa úti í ballarhafi.

Metta

2011-03-03T20:47:00.018Z

Fyrir nokkrum mánuðum keypti ég þessa skál af kristniboðunum fyrir 300 kall. Hún er nokkuð sérstök, eiginlega alveg mött. Samkvæmt þessari síðu hér er hún framleidd einhvern tímann á árabilinu 1929-1950, af Aluminia Faience í Kaupmannahöfn, sem síðar varð Royal Copenhagen.
Mér þykja strokurnar í mynstrinu mjúkar og fallegar.

Og svo er þetta skrítna tákn á botni skálarinnar, kannast einhver við það?

Held ég kalli hana Mettu. Skálina altso.

Doppur og strik

2011-03-01T18:55:00.022Z

Þessi staukur kemur úr smiðju Royal Copenhagen/Aluminia. Hönnuður bláu doppanna og strikanna heitir Inge Lise Kofoed (f. 1939) og má sjá merkingu hennar á botni gripsins (eins og 4 með punkti). Inge Lise vann fyrir Royal Copenhagen á árunum 1976-1978. Ég held að staukurinn hljóti að vera hluti af stelli og hefði ekkert á móti því að borða af diskum með þessu fína mynstri.
Staukurinn er nokkuð hár, eða 13 sm. Hann er sagður (á netinu) vera sykurstaukur en þau sykurkorn sem eru á mínu heimili komast ekki gegnum þessi göt, og verður hann því settur í brúk sem gasalega hávaxinn saltstaukur. Aðlögun eða dauði, þannig er lífsbaráttan.

Sænska krúttið

2011-02-27T20:07:00.011Z

Ég er fjári dugleg sultugerðarkona. Alveg satt. Og það gladdi mitt hjarta að þessi litla sultukrús flutti inn á heimilið um daginn.
Mér finnst hún svo fín.
Krukkan er frá Helsingjaborg, en annars er ekki almennilega hægt að lesa úr merkingunni. Hvað skyldi standa þarna á eftir "design" - xxarup?

Goggulugú

2011-02-27T16:47:00.018Z

Við Hjálmar höfum verið að fara í gegnum dót sem fósturmóðir hans átti, en öndvegiskonan Rósa lést 6.janúar síðastliðinn, 93 ára gömul. Eftir að ég kynntist Rósu skildi ég betur hvað það þýðir að vera "ern", en hún var alveg skýr í kollinum fram á síðasta dag. Mér fannst mikið til hennar koma.
Meðal fátæklegra eigna Rósu var þessi bísperrta og hressa hanakanna. Einhvern veginn finnst mér að svona könnur hafi verið til á öðru hverju sveitaheimili fyrir norðan og ímynda mér að farandsali fullur af eldmóði hafi sannfært bændur um ágæti og þénugheit hanans.
Stimpillinn á botni könnunnar er ólæsilegur að mestu, en gaman væri að vita hvort einhver kannist við könnu á borð við þessa.
Neðsta myndin er af Rósu í eldhúsinu á Hraunbraut, þar sem hún bjó í tæp 40 ár. Ef vel er að gáð má sjá hanakönnuna uppi í hillu.

Viðbót 28.2.
Hann Emil hjá Bohemiabloggen benti mér á uppruna hanakönnunar - takk Emil! - en hún er kennd við Ditmar Urbach og búin til í Tékkóslóvakíu heitinni. Mér skilst að þessar könnur hafi verið framleiddar í kringum 1930, en af einhverjum orsökum gekk mér ekki nógu vel í gúggllistinni til að fá nákvæmar upplýsingar. Fann samt fullt af fallegu dóti eftir Ditmar kallinn, t.d. þetta hér.

Vættir

2011-02-13T14:05:00.001Z

Móðuramma mín hét Elísabet Ágústa Jónsdóttir Dungal (1898-1983), og var ég skírð í höfuðið á þeirri mætu konu.
Öskubakkann með landvættunum gróf ég upp úr kassa með dóti sem átti að henda, þegar verið var að sortera muni í dánarbúi hennar. Hann var ekki félegur að sjá, þakinn ösku og ullabjakki, enda alla tíð verið notaður í upprunalegum tilgangi (amma reykti aldrei sjálf, en einn heimilismanna reykti ótæpilega). Bakkinn er ekki stór (10 sm í þvermál), en blýþungur. Vafalaust steyptur úr blýi.

Eftir að hafa skafið mestu drulluna af bakkanum, sá ég að tarna var virkilega snotur gripur og hef passað vel upp á hann síðan. Hef ekki hugmynd um hvað hann er gamall nákvæmlega, eða hver bjó hann til, en íslenskur hlýtur hann að vera. Mér hefur löngum þótt sérstakt hvað Austurland er klesst, rétt eins og drekinn hafi tyllt sér eldsnöggt í það óþægilega sæti, stungið sig á fjallstindi og flogið skrækjandi upp aftur.

Ef einhver kannast við mun af þessi tagi, þætti mér vænt um að heyra af því.

Voffvoff, segir Tampopo

2011-02-12T10:21:00.000Z

Með þessari færslu tek ég þá áhættu að verða hent út úr samfélagi dótabloggara. En ég er kjörkuð og birti mynd af postulínshundi sem ég keypti á Ebay. Hann kostaði fimm dollara (þið þaddna leiðindapúkar sem eruð alltaf að skensa mig fyrir að setja Ísland á hausinn). Tampopo er nokkuð stór og sérlega vel með farinn. Framleiddur í Japan kringum 1970. Augnaráð voffa er áleitið og skottið heillandi loðið. Þessum hundi mun ég tengjast, hann verður vinur minn.

Bónusgelgjan á heimilinu segir að ég megi passa mig ef ég vilji ekki enda sem einmana kelling strjúkandi postulínsdýrunum sínum og talandi við þau. Það sem þessum unglingum dettur í hug!

Bikarapar

2011-02-02T21:15:00.000Z

Á ferðum mínum um Las Palmas rakst ég á búð í anda Góða hirðisins, sem gaman var að gramsa í (allavega þegar ég komst yfir mestu bakteríu, flóa- og lúsahræðsluna). Partnerinn, sem er allvel mælskur á spænska tungu, segir að þessi tiltekna búð afli fjár til að styrkja "fallnar konur". Gott með það.Innan um ljótt leirtau og voðalegt rusl, rakst ég á þessa eggjabikara, úr viði og keramiki. Nokkuð snotrir félagarnir, og hafa þeir nú fengið hælisvist á Íslandi.

Verð bikaranna alls: € 1

Vera Villeroy-Bochsdóttir

2011-01-24T20:07:00.000Z

Mér hefur alltaf þótt þessi litla postulínskrukka falleg, keypti hana í Fríðu frænku fyrir allmörgum árum. Svona litaspil klikkar ekki.

Lagðist nýlega í smá rannsóknir á merkingunni og komst að því að framleiðandinn er Villeroy og Boch (ótrúlega glögg kona, ég), en þessi tiltekni stimpill, merktur Wallerfangen, þýðir að krukkan var búin til á árunum 1874-1909. Krúsin, algjörlega í toppstandi, er sumsé bona fide antikgripur. Geri aðrir betur takk fyrir.

Áttræð, blá, græn og ekkert marin

2011-01-16T12:09:00.002Z

Eitt sinn á þvælingi mínum um Edinborg, mörgum árum fyrir klípuna, rakst ég á þessa könnu. Mér fannst hún býsna snotur og spáði ekki mikið í aldur og uppruna, því eins og menn vita skiptir aldur ekki máli ef kannan er pen. Eða var það konan?
Svo kólnaði jörðin og margt merkilegt gerðist. Þórdís kom í heimsókn, sá könnuna og þekkti handbragð Upsala-Ekeby á færi (án þess að kíkja á botninn). Hún benti mér á að maður gæti fengið nánari upplýsingar með því að senda póst hingað. Sem ég og gerði og fékk að vita að kanna nr. 148 hefði verið framleidd hjá Upsala-Ekeby 1930-1932. Því miður vissu þeir ekki nafn listamannsins sem var svona hrifinn af bláu og grænu.

Mig langar í kjól í þessum litasjatteringum.

Í litlum bæ

2011-01-15T17:34:00.000Z

Var búin að taka fullt fullt af myndum af fínu stöffi en þegar þær voru skoðaðar einstaklega nálægt kom í ljós að maður skyldi þurrka vel af gripum fyrir myndatöku, rétt eins og maður plokkar kótilettuleifar úr tönnum áður en smælað er framan í myndasmið.

Mér tókst þó að dusta rykið af þessum bóndabæ sem ég (og þáverandi) fengum árið 1984 þegar við giftum okkur, frá stórfrænku minni Steinunni Þorvaldsdóttur. Bærinn er allstór miðað við leirbýli, eða 25-30 sm breiður og um 15 sm hár. Man að í pakkanum voru líka falleg sængurföt með risastórum rauðum valmúum og þótti mér þetta skondin brúðkaupsgjöf. Kunni samt ekki alveg að meta bóndabæinn fyrr en löngu seinna.
Hér virðist enn á ferð óþekkti leirmaðurinn á Íslandi. Stimpillinn segir SJ, hver gæti það verið? Ekki virðist um sama leirista að ræða og þann sem bjó til lillabakkann, þótt merkingarnar séu áþekkar.

1984. Herregúd hvað er langt síðan ég var ung og vitlaus.

Stál stál skín á mig

2011-01-12T18:46:00.001Z

Stál og tekk. Einu sinni fannst mér það ljót samsetning, en núna finnst mér það grúví. Þessa tvo gripi úr burstuðu stáli greip ég með mér hjá kristniboðunum um daginn (borgaði 500 kall fyrir). Ég fer bráðum að hafa kristnun heils þorps í Afríku á samviskunni og þykir mér það óheppileg aukaverkan munablætisins.
Bakkinn er frá Gense í Svíþjóð, framleiddur á sjöunda áratugnum og nákvæmlega eins og þessi hér. Ef maður nennti nú að setja sig í sölustellingar á netinu, gæti maður mögulega grætt fúlgur fjár...
Smjörkúpan er dönsk og veit ég ekki meira um ættir og uppruna, en hún er hér með ættleidd.

Ignis Bellis

2011-01-08T19:08:00.001Z

Jæja. Þá er ég loksins búin að prófa að kaupa dót af netinu. Fyrir valinu varð þessi sæta rjómakanna sem ég fann á vefnum etsy.com. Hún kostaði aðeins 12 dollara (um 1400 krónur) en með sendingarkostnaði fór upphæðin í 2303 spírur. Þegar ég síðan sótti pakkann á pósthúsið greiddi ég 1088 kr. í ríkissjóð (ekki veitir þeim af blessuðum) og var þá heildarupphæðin komin upp í 3391 krónu. Ekki var hún því gefins litla kannan, en það er bót í máli að mér finnst hún bæði fín og falleg.Kannan er úr bollastelli sem Eva Bladh hannaði fyrir Upsala-Ekeby Karlskrona á sjötta áratugnum. Stellið kallast Ignis Bellis. Bellis er einmitt heiti algengra sumarblóma í görðum hérlendis en í þessum brunagaddi finnst mér hreint ótrúleg tilhugsun að það muni koma vor og sumar og er ekki viss um það geti staðist.

Ekki er ég ein um að hrífast af Ignis Bellis stelli, því víða má sjá það á netinu, m.a. hér. Margt til í því sem þarna stendur, þótt ég geti ekki verið sammála öllu.

Lillabakki

2011-01-06T20:25:00.000Z

Rölti til kristniboðanna í gær og festi kaup á þessum fína öskubakka (kr.300), ásamt ákaflega lekkeru hálsbindi sem ég gaf syni mínum (hann kann ekki að meta það, en ég er sannfærð um að hann muni sjá ljósið). Þrátt fyrir ævilangt óþol fyrir hraunkeramiki, var eitthvað við öskubakkann sem tosaði í athyglina. Maður er soddan fjóluhommi inni við beinið.

Þegar Hjálmar kom heim úr vinnunni og rak augun í nýfundinn dýrgripinn, sagði hann: En fínt, hvert af börnunum þínum bjó þennan til?

Bjór í brandaraleir

2011-01-05T19:58:00.000Z

Já, hver man ekki eftir því þegar bjórinn var leyfður, þá var nú aldeilis líf í tuskunum. Maður sá náttúrlega eftir bjórlíkinu og sonna en beit á öxlina og svolgraði í sig útlent ölgutlið.

Ónefnda leirmanninum þótti ástæða til að gera þessi merku tímamót ódauðleg með því að búa til stæðilega bjórkrús. Ég er svo hroðalega illa að mér í íslensku keramiki að ég þekki ekki merkið. Einhver?
Bjórkanna úr leir OG brandari á kostnað Hafnfirðinga, hvað viljið þið hafa það betra?

Rauður

2011-01-03T21:55:00.001Z

Svona fyrst ég er komin í rauðu glerstemninguna er við hæfi að henda inn mynd af þessum gamla félaga, en hann fann ég fyrir mörgum árum í antikbúð í Edinborg. Veit ekkert um aldur og uppruna, en veit að svona vasar kallast vasaklútavasar og er þar (væntanlega) vísað til lögunar fremur en notkunar.

Vasinn minn góði er um 16 sm hár og fer vel í glugga þar sem ljósið leikur við hvurn sinn geisla.

Næst mun ég fjalla um órauðan mun. Upp á æru og trú.

Þúsund blóm

2011-01-02T15:15:00.001Z

Mig minnir að þennan fagurrauða vasa hafi ég fundið á Portobello road en er ekki viss, enda allmörg ár síðan ég rakst á gripinn. Þetta er lítill gaur, aðeins um 10 sm hár og rosalega erfitt að ná almennilegri mynd með almúgagræjunum sem ég hef yfir að ráða, held það hljóti að vera um að kenna þessari kúlulögun. Þegar ég keypti vasann var mér sagt að hann væri úr Murano gleri og þykir mér ágæt skemmtan að skoða litríkar doppurnar. Þessi aðferð við litskreytingu glers kallast "millefiori", sem þýðir á ítölsku "þúsund blóm".

Finnst ykkur að ég eigi að nenna íslenskum gæsalöppum? Ég er yfirleitt svo á kafi í munablætisvímu þegar ég hripa eitthvað niður hér að það hálfa væri nóg. Hvað um það, rauði vasinn minn er ekki "fallegur" heldur fallegur.

Leirtausmál

2010-12-29T19:37:00.000Z

Fyrir rúmum fimm árum, þegar ég skildi, þurfti ég að kaupa slatta af dóti til heimilisins, m.a. borðbúnað. Helstu staðirnir til þess arna (fyrir minn fjárhag) voru IKEA og Góði hirðirinn. Diskurinn sem hér sést er einn af sex sem ég fékk í límdum bunka í Góða. Á svipuðum tíma keypti ég jafnmarga diska í IKEA. Í dag eru þeir fyrrnefndu allir við góða heilsu, en aðeins tveir IKEA diskarnir lifa. Flestar skálar og annað leirtau sem ég keypti í IKEA á þessum tíma átti skamma (óskörðótta) ævi og þykir mér því sýnt að IKEA leir sé argasta frat.

Diskarnir gömlu eru framleiddir í Bretlandi, sennilega á áttunda áratugnum. Ef ég skil umfjöllun um Biltons rétt, hefur verksmiðjan sú gengið kaupum og sölum (eins og fótboltafélag) frá árinu 1900 og er nú til húsa í Stoke. Hef séð á netinu sama mynstur á leirtaui, en ekkert þó með þessum gula lit. Með í bunkanum góða í Góða þvældist einn "öðruvísi" diskur (sjá hér að neðan), sá er einfaldlega merktur Biltons England, og er í alveg sömu stærð og hinir. Mér finnst ávaxtamynstrið ágætt, en líkar þó betur við retróskapinn í hinum.
Gamalt og gott, það er málið.

Japanskur blár

2010-12-24T23:47:00.001Z

Sonur minn, hann Matthías, er nýorðinn stúdent og af því tilefni bönkuðu góðir vinir upp á hjá okkur um daginn. Þau færðu Matta veglega gjöf og þessa þokkafullu rós. Algjör heppni að ég skuli hafa verið nýbúin að festa kaup á hentugum blómavasa hjá kristniboðunum.

Vasinn er japanskur og harla snotur, eða það finnst mér að minnsta kosti.

Ávaxtakits

2010-12-17T22:23:00.000Z

Stundum dregst ég að hlutum af því að þeir eru einhvern veginn...skrítnir. Á markaði í París fyrir nokkrum árum fann ég þessa platta, ef platta skyldi kalla. Þeir eru á stærð við væna matardiska og á öðrum hanga epli og hinum perur. Mér þykir varið í þá, ójá. Veit ekkert hver bjó þá til en ímynda mér að það hafi verið litblindur frístundaartísti með duldaduld. Franskur og vanmetinn.

Ef til vill voru epli og perur ekki eftirlætisávextir listhneigða Frakkans, en bananar myndu ekki gera sig á svona platta.

Kristniboðsgrams

2010-12-13T22:31:00.002Z

Nú er ég orðin rangeygð af því að liggja á netinu yfir upplýsingum um stimpla og merkingar á Royal Copenhagen pústulíni. Það sem maður getur sökkt sér í fánýtan fróðleik. En jæja. Ég fór í kristniboðsbúð í Austurveri í dag, þar gefur að líta allskonar föt og dót. Mjög skemmtilegt að gramsa, mæli með því. Fann fína hluti, keypti tvær skálar, einn vasa og tvo kertastjaka. Er ekki búin að taka mynd af neinu nema uggusuttla kertastjakanum sem hér sést.Svo gramsaði ég heima hjá mér um daginn, þegar ég hafði góðan tíma sökum hnjámeiðslaafturbatahvíldarferlis. Fann þennan líka fína vasa sem ég keypti fyrir mörgum árum í antikbúðarholu á Laugaveginum. Ætlaði að gefa hann, en af því varð ekki. Vasinn er um 15 sm hár, ómerktur, hundgamall og greinilega handmálaður. Mér finnst hann fallegur á litinn, það eru litir sem draga mig að hlutum og æra upp í mér gramshneigðina.Kannski maður gefi hann einhverjum verðugum vasaþega. Seinna.

Fuglapottur

2010-12-09T13:10:00.000Z

Mamma sagði oft í gamla daga að það væri "víða pottur brotinn". Ég sá alltaf fyrir mér haldlausa eða brotna stálpotta, en núna þegar ég heyri þetta sagt sé ég fyrir mér brotna blómapotta (og skil merkingu orðtaksins að auki, sem ég gerði ekki sem barn). Hef meiri reynslu af brotnum leir en mölvuðu stáli. Hvað sem því líður tók hjarta mitt gleðihopp þegar ég sá þennan fína alls óbrotna pott í Góða hirðinum. Eitthvað svo kátt við þetta litaspil og ekki spilla fuglarnir fyrir.

Hin dularfulla Elly Volff

2010-12-07T10:08:00.001Z

Fyrir nokkrum árum er ég gekk framhjá antikbúðinni á Skólavörðustíg var búið að hrúga saman á lítið borð ýmsum munum "á útsölu". Ég stóðst ekki mátið og gramsaði. Gramsarar gramsa. Þessi kertastjaki fangaði athygli mína og voru fyrir því nokkrar ástæður. Hann var fallega blár, svolítið "heimagerður" að sjá og rækilega merktur skapara sínum. Og svo þegar ég pússaði málmkantinn og kertasætið kom í ljós að þar fór skínandi kopar.
En hver var Elly Volff? Skyldi hún vera á lífi? Býr hún enn í Virum? Var hún hippi? Var hún brosmildur axarmorðingi? Var hún bæld eiginkona rauðhærðs gjaldkera?

Kertastjakinn er í fiskamerkinu.

Þáhyggja

2010-12-05T21:12:00.001Z

Þegar ég var lítil var til nákvæmlega svona kertastjaki á heimilinu. Rakst á þennan í Góða hirðinum um daginn og gat ekki á mér setið. Ekki mikið að borga tvo-þrjá hundraðkalla fyrir hlýja bernskuminningu.

Fjólur veggjarins

2010-12-04T17:57:00.000Z

Eignaðist þessa Jie platta í sumar og veit ekkert hvað ég á að gera við þá. Þrátt fyrir að vera ósköp snotrir og skarta blómum, eru þeir svo ólíkir að það er varla hægt að hengja þá upp saman. Ekki notar maður þá sem diska eða undir heita potta. Ef einhver er að safna svona plöttum, má hafa samband við mig, ég gæti verið til í vöruskipti:)

Stjaki

2010-12-04T12:06:00.000Z

W-Germany stendur undir þessum kertastjaka sem vakti athygli mína fyrir sérkennilegan útvöxt. Hallast ég helst að því að þessi nabbi sé óhönduglegt handfang, nú eða hliðarsjálf stjakans. Kertastjakinn er um 10 sm hár og af einhverjum ástæðum er erfitt að ná á mynd undanrennutónum glerungsins. Sem mér hugnast (prófið að smella á myndina svo þið megið dást að fölleitum, transfitulausum litnum).

Undanrenna er góð.

Vasi

2010-11-30T20:33:00.001Z

Í sumar fór ég á markað í Frostaskjóli og keypti heimaræktaðan hvítlauk sem var hreint unaðslega góður, blessuð sé minning hans. Margt fleira eigulegra (og ætilegra) muna mátti sjá í kraðakinu á markaðnum, m.a. þennan öndvegis vasa. Hann höfðaði til mín af því hann er óvenjulegur, bæði að lögun og lit. Illfyglið á hægri öxlinni skrækir að vasinn sé horgrænn en krúttlegi kérúbinn á þeirri vinstri talar um flauelsmjúka ólívutóna. Bæði kvikindin eru hins vegar sammála um að flekkirnir séu rauðir.

Vasinn er ómerktur, eins og mér finnst glermunir yfirleitt vera, þannig að ég veit ekkert um aldur, framleiðanda eða annað. Ímynda mér að hann sé ítalskur. Af því bara.

Ó, Amberína...

2010-11-28T20:43:00.001Z

Þessa skál fann ég fyrir margt löngu í firna skemmtilegri búð sem hét Amma Ruth (því miður er hún ekki til lengur). Skálina keypti ég í afmælisgjöf handa sjálfri mér, af því mér fannst hún svo falleg. Appelsínugulir og rauðir skrautmunir gleðja hjarta mitt.

Skálin er úr svokölluðu amberínu gleri, eftir því sem ég kemst næst og nokkuð stór, eða 18 sm há. Amberínu gler var upphaflega búið til í New England Glass Company í BNA 1883 og má lesa nánar um það hér.

Vex

2010-11-25T21:40:00.000Z

Magn í eina fötu (10 lítra).
Nota skal 3-4 kúfaðar matskeiðar (eftir því hve tauið er óhreint) fyrir þvott í bölum eða í suðu. Ef þvegið er í vélum, skal nota 2-3 matskeiðar.

Vex er bezt
einnig í hörðu vatni í þvottavélina, til hreingerninga, til uppþvotta.

Fyrir tæpum 30 árum, þegar ég bjó í Vesturbænum, keypti ég þennan þvottaefnispakka hjá kaupmanninum á horninu. Mér fannst pakkinn bæði forn og skondinn, og gaf fyrir hann 15 krónur. Svo notaði ég aldrei þvottaefnið, tímdi því eiginlega ekki, þótt lítið vit sé í að taka ástfóstri við þvottaefnispakka. Löngu eftir kaupin komst ég að því að hinar barnungu fyrirsætur á bakhlið pakkans eru systkinin Jón frændi (í rauðri skyrtu) og Steinunn frænka (í gulum kjól).Eftir þriggja áratuga sambúð með mér, og langa myrka fortíð þar á undan, er pakkinn lúinn en heillegur. Gat er milli augna konunnar á framhliðinni (við skulum kalla hana Dóru). Það kom fyrir slysni, og út rann hvítt duft (natriumperborat, polyfosföt, CMC og ljósvirk bleikiefni).

Vex er efni sem aldrei bregzt.

Skál í virkinu

2010-11-24T17:08:00.000Z

Sumt í lífinu þarf að beisla, t.d. hesta sem maður vill að láti að stjórn. Ár eru beislaðar og stundum asnar. Orka er beisluð. Og þessi skál sem ég eignaðist nýlega er með undarlegt beisli.

Hún lætur fullkomlega að stjórn, maður tekur hana upp á einum stað og leggur frá sér á öðrum, og þar bíður hún róleg þar til hún er tekin upp aftur. Mér finnst hún falleg þessi skál en hef ekki hugmynd um uppruna hennar. Á botninum er bara þetta "E":
Gaman væri að heyra hvort einhver kannist við svona grip.

Platti

2010-11-23T19:02:00.000Z

Stundum spyr ég sjálfa mig: Hver er tilgangurinn með plöttum í þessu jarðlífi? Þá sjaldan maður er virtur svars hljómar það iðulega eitthvað á þessa leið: Ekki spyrja mig.
Þessi hressi platti var keyptur í Góða hirðinum fyrir stuttu og er merktur svona á bakhlið:Fyrst Japanir hafa búið til keramíkplatta, gæti verið einhver tilgangur með þeim.

Neðri plattann fann ég á tombólu fyrir mörgum árum, innan um sjúskaðar barbídúkkur, straujuð perluhjörtu og beyglaðar niðursuðudósir.

Ef marka má Þórdísi, fyrirmynd mína og leiðtoga í gramslegu líferni, er hann gjörður á fyrri hluta áttunda áratugarins.
Plattar eru ekki allir eins. Þeir geta verið kringlóttir eða ferkantaðir, þykkir eða þunnir. Stundum veit ég ekki hvort ég held á platta, flís eða diski, alltaf svolítið spennandi móment. Grams er gott og platti skemmtilegt orð.