Föndurhornið

Fann gamlan og grúví lampa hjá Samhjálp um daginn (kr. 800). Hann var grútskítugur og bastið á skerminum tætt og slitið. Ég fór í föndurbúð og keypti þrjár fagurgular bastdokkur (kr. 1500) og vafði bastinu utan um skermgrindina, það gekk furðu vel miðað við að ég er ég. Síðan þreif ég lampann og rafvirki heimilisins rafvirkjaðist.

Árangurinn má sjá á myndunum. Lampinn hangir nú hinn rólegasti og bíður sófasettsins sem bráðum kemur heim.

Fylgist með, fylgist spennt með.

Órói, kvika, keramik

Ó, ég er svo happí með þetta veggskraut úr keramiki! Eiginlega er varla hægt að kalla þetta óróa, af því að það er bara glerungur öðrum megin á plötunum, en einhver órói er þarna samt.

Allir þekkja íslenskt hraunkeramik, en ekki þarf að rýna lengi í myndina í miðjunni til að sjá að hér á landi gátu menn líka galdrað fram glóandi kvikukeramikóróadims.

Dýrðin er úr smiðju Hrafnhildar Tove Kjarval og Robin Løkken, í upphafi áttunda áratugs síðustu aldar. Hún Þórdís skrifaði um Kjarval og Løkken hér og hér.

Mun þennan fann ég hjá Kristniboðunum í Austurveri. Klárlega. (Svo maður bregði nú fyrir sig ljótri tísknesku).

Sófamál, fyrri hluti

Nú er ég endanlega orðin trítilóð. Keypti hálfrar aldar gamalt sófasett í stíl við blómavasana sem ég hef sankað að mér. Sófasettið var í sjálfu sér ekki mjög dýrt, en það kostar hvítuna úr augunum að láta gera það upp (lofa myndum síðar, sem ég heiti Beta Berndsen).

Lengi hafði ég gengið um húsgagnaverzlanir borgarinnar, auk þess að leita á netlendum, en ekkert fundið. Menn eru nefnilega hættir að kunna að smíða almennilega sófa. Í dag smíða menn klumpa og klessur. Ég vil ekki klumpaklessu.
Nýi gamli sófinn er enginn klumpur, heldur nettur og þægilegur. Blessunarlega laus við fjögrametra feita arma og gagnslausa hlunkatungu. Hann er passlegur.

Síðan var ég að frétta að sófasett þetta hafi upprunalega verið á heimili fyrrverandi bæjarstjóra á höfuðborgarsvæðinu. Þetta er sjálfstæðissófi.

Hef einsett mér að láta það ekki trufla mig.

Tveir vasar og annar úr gleri

Hér er mættur enn einn kaldastríðskallinn, VEB Haldensleben (framleiddur í Austur Þýskalandi). Hann spilar græna etýðu með tilbrigðum við ljós.


Og halló, hér gefur að líta glervasa sem mér þykir æ meira varið í. Keypti hann fyrir margt löngu hjá Búkollu uppi á Akranesi. Elskulegur partnerinn gefur mér stundum túlípana og vasinn ósamhverfi fer þeim vel. Jarðnesk fegurð er ekkert endilega verri en himnesk.

Auk þess minni ég á Flóamarkað á Eiðistorgi þann 3.mars nk., þar verða Dísa og Beta með horn, hala og klaufir, spúa eldi og gleypa sverð. Missið ekki af því.

Appelsínuleir og gler

Já, þessi vasi er risastór (35 sm hár) og appelsínugulur. Hann á ættir að rekja til vestur þýska framleiðandans Steuler. Ég borgaði heilan 5 þúsundkall fyrir vasann, enda er vasablætið alveg að fara úr böndunum. Brátt verð ég á götunni fyrir sakir hömluleysis í leirkaupum.

Appelsínuyndið kaldastríðs keypti ég í Húsi fiðrildanna, gramsilegri búð í heimahúsi á Hörpugötu. Margt fínt að sjá, þótt eigi jafnist á við Flóamarkað Dísu og Betu (það gerir vitaskuld engin verzlun).

Í dag þrammaði ég líka í Kolaportið og fann þar Holmegaard kertastjaka, hann er nú eitthvað fyrir augað, ha?

Smali, bóndi, hundur, kind og kertastjaki

Í gær fórum við í Kolaportið og rákumst þar á ungan mann sem var að selja leirstyttur og ýmislegt annað dót. Eitthvað við stytturnar greip athygli mína og spurði ég unga manninn hvort hann kynni deili á þeim. Í ljós kom að stytturnar voru málaðar af Magnúsi Þórarinssyni listmálara og var ungi maðurinn einmitt barnabarn Magnúsar.

Magnús heitinn stofnaði og rak Nýja Galleríið á Laugavegi um miðja síðustu öld. Hann bjó á Bergstaðastræti og þar fór eitthvað í taugarnar á honum rýmið, eitthvað sem honum fannst ekki ganga upp. Hann tók sig til einn góðan veðurdag og reif niður vegg og kom þá í ljós herbergiskytra sem hafði alveg verið lokuð af. Þar fundust kassar fullir af leirgripum sem enginn veit hver bjó til. Magnús tók að mála leirmunina, og væntanlega selja í Galleríinu sínu.

Ég gat ekki annað en keypt nokkra gripi eftir að hafa heyrt sögu þeirra. Og þjóðlegri gerast styttur varla, bændur að draga í dilka, taka í nefið, og smaladrengur með hundinn sinn. Ég hefði alveg getað hugsað mér að eignast fleiri, en hamdi mig. Sé samt pínulítið eftir að hafa ekki keypt krókódílinn og landnámshænuna líka.

Mér finnst eitthvað viðkunnanlegt við kertastjakann, þótt hann teljist seint með fínlegri hlutum. En nú langar mig að fá að vita meira um Magnús Þórarinsson, ætli ég leggist ekki í meira grúsk.

Góðar stundir.

Blái Tékkinn

Í dag var ég heppin. Tók stuttan skrens í Góða og hitti þennan fagra bláa vasa, rétt eins og við hefðum mælt okkur mót. It was meant to be. Ég þóttist þekkja handbragðið og flýtti mér að fletta upp eftir að heim var komið. Vasinn er tékkneskur frá því snemma á áttunda áratugnum úr Flora línunni hjá Prachen, eftir glerlistamanninn František Koudelka.

Á heimili mínu býr einmitt bróðir bláa vasans, þessi föli með rauðu skellunum. Einu sinni vissi ég ekkert um hann, eins og sjá má hér. Ekki fyrr en Bóhemíabloggarinn fræddi mig um Koudelka. Svona er maður alltaf að læra eitthvað nýtt (um gamalt).

Og þessi blái vasi gleður mig meira en orð fá lýst.

P.S. Munum eftir skransölunum Dísu og Betu sem eru alltaf eitthvað að bralla.